Almenn réttindi vegna atvinnusjúkdóma

Ef orsök atvinnusjúkdóms er ekki að rekja til sakar atvinnurekanda eða manna sem hann ber ábyrgð á fer um grunnréttindi til launa í forföllum og skyldur vegna hans með sama hætti og fer um aðra sjúkdóma eða veikindi samkvæmt kaflanum um veikindarétt. 

Við hinn almenna veikindarétt bætist síðan réttur til dagvinnulauna í þrjá mánuði eftir að almennur veikindaréttur hefur verið tæmdur. Um það er fjallað í 4. gr. laga um uppsagnarfrest og veikindarétt nr. 19/1979. Einn mikilvægur munur er þó á. Þegar um almenn veikindi er að ræða, er veikindaréttur launafólks heildstæður réttur á hverjum 12 mánuðum. Þannig leggjast saman öll forföll án tillits til þess hvort um ólíka sjúkdóma er að ræða eða ekki. Þegar hins vegar er um atvinnusjúkdóma er að ræða á launafólk ætíð óskertan veikindarétt vegna hvers atvinnusjúkdóms og 3 mánaða dagvinnulaunarétt þar til viðbótar óháð fyrri veikindum. Þetta byggir á sérstakri bókun sem gerð var við kjarasamninga á almennum vinnumarkaði á árinu 2000. Þá var svokölluð endurtekningarregla ( nýr sjúkdómur = nýr réttur ) afnumin og almennur veikindaréttur lengdur á móti. Hins vegar var þá bókað að aðilar væru sammála um að þær breytingar á veikindaréttinum skyldu ekki þrengja rétt launafólks frá því sem gilt hafði um atvinnusjúkdóma.

Almenni rétturinn vegna atvinnusjúkdóma er því þessi:

• Almennur og óskertur veikindaréttur eins og kjarasamningar mæla fyrir um hverju sinni – óháð öðrum veikindum á síðustu 12 mánuðum.

• Þar til viðbótar dagvinnulaun í þrjá mánuði.